Epica - Design Your Universe

Source: Mindview
By: Karel Govaert



- luistersessie 04/08/2009

'Design Your Universe'

Net als twee jaar geleden met 'The Divine Conspiracy' kreeg ondergetekende de kans om met een aantal perslui exclusief het nieuwe Epica-album in avant-première te mogen gaan beluisteren. In 2007 logen we naar het hoofdkwartier van Epica's broodheer Nuclear Blast in Duitsland, ditmaal gingen we op bezoek bij bandbaas en gitarist Mark Jansen thuis!


EPICAT

Honderdveertig kilometer van huis met onderweg een ferryovertocht leidde ons richting Nederlands Limburg. Met dertig graden en veel zonneschijn beloofde het alvast een stralende dag te worden rond de riante witte villa in Reuver waar de sympathieke bandleider Mark resideert en waarin hij tevens de oefenruimte voor z'n band Epica heeft ondergebracht. Bij aankomst werden we verwelkomd door Mark zelf, z'n vriendin, zijn ouders en kat Paco die al snel het hazenpad koos richting kelder.

Daarop volgde een rondleiding doorheen de villa. Deze wordt momenteel door de familie Jansen grondig opgekalefaterd met alvast een grote vernieuwing van het sanitair, getuige de badkuip die in de traphal staat te wachten op z'n definitieve stek in de badkamer. Wat vooral de aandacht trok waren de huisstudio en de kelderruimtes die dienst doen als repetitiehok maar daarnaast ook als opslagruimte voor de aanzienlijke hoeveelheid Epica-merchandise.

Daar vonden we ook Mark's kat Paco terug, neergevleid tussen eenstapel hooded 'The Divine Conspiracy'-sweaters. Het zwartwitte huisdier leek er ditmaal geen kwaad in te zien en verroerde geen vin. De koddige kater bleef ons wel de hele tijd verbaasd aangapen. Gered door de bel moet de arme stakker gedacht hebben, want daar kwam een nieuwe stoet metalpers de woning binnengewaaid. Na een glazen boterham of een frisdrankje met een stuk vlaai, mochten alle aanwezigen zich boven naar Mark's nieuwe huisstudio begeven en konden de oren gespitst worden voor de luistersessie.


OPUS MAGNUM

"Samadhi" waar de plaat mee aftrapt is een klassieke en typische Epica-prelude. De bombastische instrumentale opener omvat Latijnse gezangen van een mannenkoor die naar het einde toe inpikken op de eerste echte track "Resign To Surrender". Een dreigende gitaarriff in combinatie met zwaar dubbele basgebeuk van Ariën van Weesenbeek doen zelfs aan Dimmu Borgir (oude stijl) denken. Een terugkerend patroon ontspruit in de vorm van het koor die zangeres Simone Simons telkens na haar zangpartij interpelleert. Voor en na een knappe gitaarsolo volgt een stukje spoken word dat, gedragen op een vloeiende symfonische golf, naar het einde leidt. Het koor start fel op "Unleashed" met militaristisch getint gezang, opnieuw pompend drumwerk van Ariën om daarna wat gas terug te nemen wanneer Simone's zanglijnen invallen. De gemakkelijk te volgen structuur van couplet-bridge-chorus zal ervoor zorgen dat deze track live geheid een eerste-klas-prijsbeest wordt! Een zen-moment vervolgt het reguliere met even later bombastisch koorgezang begeleid door een strijkerorkest. Simone verhoogd haar zangtoon met een halve noot naar haar laatste zanglijnen toe, powerdrumwerk vlagt "Unleashed" definitief af. Met "Martyr Of The Free Word" trekt de band nu zeer stevig van leer! Een snelle, lompe, brute death metalpassage vloeit over in een groovende nu-metalriff waarin Mark z'n grunts volop laat woekeren. De tegenstelling is dan ook groot wanneer Simone erg "girlish" voor de dag komt in hààr stuk. Voor het refrein is opnieuw de hulp van het koor ingeroepen, zij het deze keer beperkt tot backings. Snel soleerwerk ontbreekt middenin deze song ook niet, "Martyr..." knipoogt naar 'The Phantom Agony', de debuut-cd van Epica. Een symfonisch intro naar een rustmoment introduceert "Our Destiny" waarop Simone zowat het hele nummer haar hoge vocale capaciteiten uit de kast trekt. De groep speelt een lekker in het gehoor liggend neutraal melodietje dat uitmondt in een makkelijk refrein.

Latere passages klinken wat wilder,er loert wederom een symfostukje om de hoek en het koor mag ook nog eens aan de bak. Deze midtempo metalmix eindigt in een piano-outro. "Kingdom Of Heaven" kan samengevat worden als het opus magnum van de plaat en deze zesde track is, zoals de titel laat vermoeden, effectief een majestueus nummer dat afklokt op dertien minuten en half! Een bezwerend oosters melodietje met percussiegerinkel gaat een soundtrackachtig symfonisch stuk vooraf waarna de muzikanten de metalbeuk erin zetten. Mark grunt er fel op los, het koor vervolgt een tijdlang tot Simone de draad verder oppikt. Dit model herhaalt zich enkele keren tot een pompend harder stuk waarop de gitaren groovend te werk gaan en Simone haar hoogste stembereik laat galmen. Het koor en strijkerkwartet afgewisseld met wat soleerwerk lijken het einde in te luiden, maar dat is enkel schijn. Een plotse wending ontwikkelt zich met fusion, akoestische gitaarpartijen met strijkers verlagen tot een midtempo vrolijk zomers wijsje waarop Simone vervalt in romantisch gezang. Het agressieve spoken word-stuk luidt weer een agressiever tempo in met een huilende gitaarsolo en Mark's grunts waarna Simone en het koor op de uitdovende muziek het laatste woord krijgen. Een intrigerend nummer dat wel heel veel luisterbeurten zal vergen om het volledig te vatten, maar ik dien te vermelden dat "Kingdom Of Heaven" ondanks haar tijdslengte genoeg diversiteit bezit om te blijven boeien tot het gaatje!


DEMONSTRATING MY STYLE

Een korte drinkpauze voor de aanwezigen blijkt noodzakelijk na een werkstuk als laatstgenoemde. Buiten dollen enkele perscollega's met Paco die zich de ster van de dag waant en na een kwartiertje kunnen we het vervolg aanvatten, het hoofd inmiddels terug fris om bij de zaak te blijven.

"The Price Of Freedom" is een interludium met spoken word dat na het piano-intro dreigender wordt (op het irritante af) om naadloos over te lopen in "Burn To A Cinder" dat met een stuwende gitaarpartij het vuur aan de lont steekt. Het nummer waar we enkel Simone in terughoren op zang kent een makkelijke opbouw en vooral het refrein blijft in het hoofd hangen. Deze track zal ook live wel wat kunnen betekenen. Symfonische bombast wisselt de bijna-stilte af om daarna met hakkende gitaarriffs het refrein aan te snijden. Een golvend zachte overgang dat ook een exotisch karakter vertoont als bevond je jezelf in een tropische bloementuin in Maleisië, beëindigt deze inmiddels achtste track. Ik vroeg me tussendoor al af: waar blijft die karakteristieke Epicaballad waar de groep patent op heeft? En ziedaar, met "Tides Of Time" zijn we erbij aanbeland. Zoals wel vaker het geval is met Epica begint de ballad met piano en algauw word ik geraakt door de zachte romantiek in dit liefdesnummer. Vrij laat treden drums en een gitaarsolo de klassieke vleugel bij om met zacht belgerinkel een einde te breien aan dit droomnummer. Epica ten top in het snelle "Deconstruct". In deze song is de rolverdeling tussen zangeres, grunter en koor opvallend in balans. Dat zorgt voor de nodige spanning als ik jullie er ineens bij vertel dat bombast en rustige passages eveneens met elkaar in strijd gaan, naar een hoogtepunt leiden en, wanneerje op het puntje van je stoel zit, gewoonweg te stoppen. Einde track! "Semblance Of Liberty" is er ook weer ééntje voor de ware metalfan die geen oogkleppen opheeft als het op stijlgenres aankomt.

Een raggend, smerig gitaargeluid met hels drumwerk in een thrashy kader schudden je meteen wakker. Vocaalgewijs zwaait Mark hier de plak met zowel grunts, growls als screams en vervult Simone en het koor een bijrol. Een death metalgitaarduel tussen Mark en nieuwste bandlid Isaac Delahaye herinneren ons eraan dat Mark fan is van Chuck Schuldiner (de in 2001 overleden zanger/gitarist van Death) en Isaac een metalverleden heeft in God Dethroned, net als een enthousiast drummende Ariën. De titel van het voorlaatste nummer "White Waters" klinkt al even dromerig als "Tides Of Time" en het is het ook. Een zachte intro, ditmaal van gitaar en bas, gaan de strijkers vooraf. Oosterse klanken, wellicht ingespeeld door traditionele instrumenten, fietsen omheen het hele nummer en cleane mannelijke vocalen spelen een duet uit met Simone. Een elektrisch muzikaal stuk markeert de finale. Het sluitstuk en tevens de titeltrack van 'Design Your Universe' is een goed voorbeeld van het motto 'save the best for last'. Je kunt horen hoe Epica door de jaren heen gegroeid is en zich met elk album verder losrukt van een aantal genrebands die album na album hetzelfde kunstje opvoeren. Dat betekent dat je net als in "Martyr Of The Free Word" of "Semblance Of Liberty" niet aan hokjesmentaliteit mag doen want de diversiteit in stijlen is wederom troef. Net als in het vorige nummer trapt "Design Your Universe" af met een bijna filmische intro van gitaar en strijkorkest dat langzaam in extase groeit om er daarna een loeiharde moderne metalcore moshriff in te hakken. Hierna een rustpauze in een accoustische passage waar Simone weer eens haar kunnen als mezzo soprano toont. Mark mag ook z'n duit in het zakje doen met diepe grunts en dubbele basgedonder in een symfonisch kleedje die hetzelfde patroon voor een tweede keer voorafgaan. Het tempo versnelt wanneer het koor van zich laat horen en een lang uitgesponnen symfonisch muziekstuk volgt. Simone mag de laatste coupletten aanvatten en eindigt met zacht gefluister, nog enkel begeleid door piano tot 'Design Your Universe' langzaam wegebt.


EINDRAPPORT

Waar veel van hun concurrenten op veilig spelen of een knieval maken richting platte commercie, trekt Epica op hun vierde studioalbum alle registers open en het siert aldus de vijf heren en dame dat ze blijven zoeken naar vernieuwing in geluid en songstructuur. Het is dan ook prachtig om horen hoe in een aantal tracks experimenten niet worden geschuwd zonder daarbij hun identiteit te verliezen. Dit album klinkt nog altijd als "Epica pur sang"! Commercieel gezien denk ik dat de fans even zullen moeten wennen aan de nieuwe paden die de groep bewandelt, want 'Design Your Universe' is - nog meer dan z'n voorganger 'The Divine Conspiracy' - een typisch voorbeeld van een groeiplaat. Puur artistiek gezien zal je echter moeten bekennen dat Mark en de zijnen wederom een sterk staaltje vakmanschap hebben afgeleverd. Epica blijft een sensatie die nog niet aan het toppunt van hun kunnen is aanbeland en met 'Design Your Universe' leveren ze hun meest volwassen album tot op heden af. Uitkijken maar naar de releasedatum van 16 oktober waar zowel pers en fans het volledige pakket van muziek, artwork, foto's en teksten zullen kunnen bestuderen én beoordelen!


CODA

Na deze eerste kennismaking met de nieuwe muziek volgden fotoshoot en interviewsessies in de mooie bosrijke tuin. Mindview kreeg gesprektijd ingepland met keyboardspeler Coen Janssen. (waarvan je het verslag in een volgende Mindview-uitgave kan lezen) Hierna repten we ons met z'n allen naar een restaurant in het centrum van Reuver en werd het nog een gezellig avondje tafelen en keuvelen met collega's en band. Rest me verder niks dan Mark en de Nuclear Blast-crew hartelijk te bedanken voor de uitnodiging en het warme onthaal in Reuver.  

Karel Govaert

www.epica.nl - www.myspace.com/epica

EPICA is:
Simone Simons – zang
Mark Jansen - gitaar, grunts & screams
Isaac Delaye - gitaar
Coen Janssen - synths & piano
Yves Huts - bas
Ariën van Weesenbeek - drums

gh






RSS 2.0